Í minningunni var þetta bara þannig að fólk vissi betur hver þeirra staður var. Það voru vissulega ekki allir sáttir, en þú mættir, varst dugleg/ur og trú/r þínum vinnustað. Þú bjóst við ákveðnum fyrirsjáanleika, vissir hvar þú tilheyrðir, upplifðir öryggi og stöðugleika – jafnvel virðingu og „gullúr“ í lokin (og eiginkonan stolt af sínum). Við sem munum þennan tíma (ókei, ég var bara sex eða 10 ára) erum núna á tímum þar sem frelsið er meira, öryggið minna, fyrirsjáanleikinn ekki sá sami og áherslan á að þú bara uppfærir þig reglulega og sért tilbúin að vera eins og vörumerki. Vita hver þú ert, vera sveigjanleg, vita hvaða gildi þú lifir eftir, segir jafnvel upp eigin starfi áður enn þér er sagt upp. Sjálfsmyndin byggir á eigin sjálfræði, tilgangi, hæfni og tengslaneti. Ekki bara ,,ég vinn hjá ,,X,,. Í dag er meira frelsi, enn minna öryggi og þú kannski aðeins óörugg hvar þú tilheyrir og hverjum. Meira ,,spennandi tímar, enn krefjandi dag frá degi”.

Hvert á tryggðin að fara, bara á mann sjálfan?

Enn við viljum mörg tilheyra í stærra samhengi, finnast við hafa smá stjórn og upplifa að við séum hæf.

jú spennandi tímar, sögulegir tímar og mikill hraði. Covit jók hraðan í atvinnulífinu um 20-30%.

Að vera týnt, vita ekki hvers á að ætlast til – missa coolið – jafnvel upplifa algjört verkstol – kulnun – er það ekki bara eðlilegt og hluti af þessu?

Nú vinnum við líka heiman frá okkur, breytum eldhúsinu í skrifstofu. Við sitjum við bása á vinnustaðnum, færanlegum (ekkert skrifborð tilheyrir okkur heldur kannski bara eldhúsborðið og við sjálf), ekki þannig að þú hækkir í tign við að vinna lengi, eða vegna reynslu eða menntunar og eignist eigin skrifstofu. Enn hugmyndin er smart, að við erum meira verkefnamiðuð og straumlínulagaðan rekstur.

Hér áður fyrr bjuggu 3 kynslóðir saman, margir á heimili, allur aldur, nú er talað um ,,einmannaleika og kvíða” og ekki síst hjá ungu fólki – það vantar þá á móti ,,samfélagshús” eða samfélag (ekki skrítið að kannski fólk sæki í trú og kirkjur og ritual), þetta eru alla vega miklar samfélagsbreytingar á hálfri öld …. við erum félagsverur, viljum tilheyra og vera heyrð og séð – og það er kannski fésbókin!!! ha! sem er svo eign fyrirtækis í útlöndum, merkilegt – sem heldur okkur saman og kannski sundrar líka.

Enn flest er samt betra enn hér áður fyrr, maður er bara að reyna að skilja veröldina sína 🙂

Þegar:

• væntingar eru óskýrar
• hlutverk breytast hratt
• enginn „á“ skrifborðið sitt eða stöðuna
• starfsöryggi er brothætt
• árangur er sífellt mældur en ekki alltaf merkingarbær

þá fer heilinn í óvissuham.

You Decide: Did COVID Permanently Change the Labor Market?