Gjarnan er því haldið fram til að halda fólki í starfi þurfi það stöðuhækkun.

Skv. vinnusálfræði er það ekki síður að leyfa fólki að njóta sín í starfi sem heldur því í starfi.

Hluti af því að njóta sín í starfi er að tekið sé eftir því sem það er að gera. Að fólk fái að jafnvel hafa áhrif á störf sín, með því að eiginleikar þess, styrkleikar, komi fram í starfi.

Dæmi.Manneskja sem vinnur við þrif. Hún fær að bera ábyrgð á ákveðnu svæði. Ekki bara við að þrífa. Heldur ábyrgð á ákveðnu svæði. Þá væntanlega t.d. varðandi uppröðun, velja myndir á veggi og uppröðun.

Þekkt rannsókn í vinnusálfræði sýndi að manneskja sem sá um þrif, leið betur í starfi þegar fékk að hafa áhrif á útlit biðstofu á spítalanum sem hún var að þrífa, því þar með var hún hluti af vinnustaðnum – taka þátt í að sjúklingum liði sem best og hennar fagurfræði og löngun til að láta öðrum liði vel, hefði áhrif og hennar þrif sem líka hafa slík áhrif, mögnuðust með meiri áhrifum.

Við viljum tilheyra, við viljum að við sem einstaklingar skiptum máli og verk okkar.

,Af því við erum ekki öll eins, þá hentar einum að tala mikið, öðrum að halda utan um gögn, þriðja að halda utan um skipulag og fjórði elskar að viðhalda fagþekkingu, fer á námskeið og færir nýja þekkingu inn í hópinn, hvað um að þótt allir þessir einstaklingar séu í sama starfi – þá fái þeirra karakter einhvern veginn að skína líka í starfi?

Auðvitað skipta starfslýsingar öllu máli, verkefnin sem þarf að leysa og að gera það vel.

En að hver starfsmaður getur látið styrkleika sína einhvern veginn hafa einhver áhrif á hvernig hann sinnir starfi sínu vel, gefur honum mikið. Þetta heitir á íslensku ,,starfshönnun” (job crafting) að geta hannað starfið að sér.

Annað. Til að fólki líði vel í vinnunni, þarf það að finna að þegar eitthvað kemur uppá, er menningin á vinnustaðnum þannig að tekið er á málum, að það sé sálrænt öryggi, að það meigi gera mistök, það sé fyrirgefning í loftinu með þeim hætti að allir læri af því og tekið sé á hlutum og þeir lagaðir. Þeir biðji afsökunar sem þurfi og svo sé haldið áfram. Að ef einhver á um sárt að binda, sé skapaður vettvangur til að geta létt undir eða taka þátt í að sýna samkennd. Sálfélagslegt öryggi verður til þegar stjórnendur sýna það í verki og helst daglega, að heilsa, öryggi og árangur fer saman. Menning mótast ekki bara í stefnu á pappír, heldur í athöfnum þegar á reynir.