Vá, ég er orðin moldrík!
Ég er með silfurþræði í hárinu, gull og postulín í tönnunum, ég hef verið með kristalla í nýrunum og gallinu, hef verið með nóg af náttúrulegu gasi til að knýja íbúðina mína!.

Ég hélt aldrei að ég myndi aldrei safna svona miklum fjársjóðum á ævinni!

já og svo er það þetta:

50+: Fólk upp­lifir sig yngra en áður – og þróunin heldur á­fram – Vísir

Á yngri árum leit ég í spegilinn og hugsaði: „Einn daginn verð ég rík.“
Nú lít ég í spegilinn og sé silfur, gull og fullt af dýrum lyfjum. Markmið náð!

Ég er ekki að eldast.
Ég er að breytast í safngrip.

Ég er á þeim aldri að „happy hour“ er þegar ég finn bílastæðapláss nálægt innganginum.

Ég man þegar ég gat hlaupið upp stiga án þess að hugsa um það.
Nú þarf ég að skipuleggja ferðina eins og leiðangur á Everest.

Líkaminn minn er orðinn eins og gömul útgáfa af Windows.
Hann keyrir enn, en það koma stöðugt upp ný villuboð.

Ég þarf ekki lengur að telja kertin á afmælistertunni.
Ég mæli aldurinn í fjölda sérfræðilækna sem ég þekki með fornafni.

Þegar ég var ung var ég með drauma.
Nú er ég með lesgleraugu.

Ég er komin á þann aldur að þegar ég beygi mig niður til að binda skóreimarnar, þá velti ég fyrir mér hvað annað ég geti gert á meðan ég er hérna niðri.

Ég hélt að viskan kæmi með aldrinum.
Hún kom.
Og hún fór.

Aldur er bara tala

Ég fór í heilsufarsskoðun og læknirinn sagði að ég ætti að hlusta betur á líkamann. Nú heyri ég í honum allan daginn

Ég er ekki að verða gömul. Ég er að safna sögum

Ég er komin á þann aldur að þegar ég dett, þá velti ég fyrst fyrir mér hvort einhver hafi séð mig og svo hvort ég sé meidd.

Þegar ég var ung vildi ég breyta heiminum. Núna er ég bara ánægð ef ég man af hverju ég fór inn í eldhús.

Ég hélt að gullárin yrðu glæsilegri. Það kemur í ljós að þær heita gullárin vegna þess að maður eyðir svo miklu í tannlækna.

Áður fyrr faldi ég gráu hárin. Núna lít ég á þau sem glimmer frá lífinu.

Ég er ekki að eldast. Ég er að verða klassísk útgáfa. Eins og gott rauðvín. Nema með fleiri lyf og minni svefn.

Líkaminn minn er nú orðinn eins og gömul glæsileg íslensk kirkja. Fallegur, sögulegur og þarfnast stöðugs viðhalds.

Þegar ég var fertug vissi ég allt. Þegar ég varð fimmtug fór ég að efast. Núna er ég að verða sextug og er bara glöð ef ég finn gleraugun mín.

Ég er loksins komin með þann líkama sem ég hef alltaf viljað. Það tók hann bara sextíu ár að þróast.

Ég á ekki lengur six-pack. Ég á fjölskyldupakka.